pawlowska.pl czyli teksty i obrazki

Zanim 13 grudnia został skojarzony z wprowadzeniem stanu wojennego czy Koalicją 13 grudnia, czyli oficjalną detronizacją PiSu, był przede wszystkim dniem św. Łucji.

W Polsce obchody święta tej patronki nie były nigdy spektakularne, szczególnie w porównaniu z tradycjami krajów skandynawskich, ale to nie znaczy, że nikt o Łucji nie pamiętał. Mój dziadek, ten jeden z dwóch Piotrów, od 13 grudnia skrupulatnie notował w kajeciku, jaka jest pogoda w kolejnych 12 dniach aż do Wigilii. To miało pokazać, jakie będą kolejne miesiące nowego roku. O tym dowiadywaliśmy się w Boże Narodzenie i to była pierwsza długoterminowa prognoza z jaka się w ogóle w życiu spotkałam. Czy się spełniała? To chyba tylko dziadek wiedział, bo my -młodsi traktowaliśmy je z przymrużeniem oka i szybko nam wietrzały z głowy.

Kiedy dziś rano przy siedmiostopniowym mrozie wsiadałam do auta, modląc się, aby akumulator nie zastrajkował, przypomniało mi się, jak latem wkurzałam się, że jest za gorąco. Co mi w wtedy w tym przeszkadzało?

Mimo pauzy od nauczania obserwuję to, co się dzieje w oświacie i to, jak nauczyciele radzą sobie z niełatwym procesem dydaktycznym w czasach, gdy w szkole akurat najmniej chodzi o naukę. Jeśli ktoś myślał inaczej, to muszę go rozczarować. Dziś szkoła jest zakładem opiekuńczo-rozrywkowym, a nauczyciel psychologiem, terapeutą, nianią i animatorem zabaw. Patrzę na to z pewnym dystansem, jak przez szybę kawiarni czasem obserwuję ulicę, ale bywa, że pewne treści zatrzymują na chwilę moją uwagę i eskalują emocje. Na przykład szum wokół młodzieżowego słowa roku. Zanim wyjaśnię, dlaczego porusza mnie to zjawisko, pozwolę sobie na mały wstęp do meritum.

Coraz mniej rozumiem ten świat i coraz bardziej obawiam się, dokąd zmierza. Wiem, że to brzmi, jak zdanie z pamiętnika tetryka, ale przecież z racji wieku mam już do takich refleksji prawo i nie odmówię go sobie. Być może pół wieku temu podobnie pesymistyczne myśli towarzyszyły moim dziadkom lub rodzicom – niewykluczone. I świat się nie skończył, wbrew ich obawom, ale ja mam wrażenie, że to już tylko kwestia czasu.

Skąd ten pesymizm?

Ostatnio mam bardzo bogate życie nocne. Nie, nie…nie chodzi o to, o czym myślicie, albo ja myślę, że Wy myślicie. Chodzi o sny. O ile podczas urlopu każdy dzień jest podobny do dnia, bez wzlotów i upadków, bez przygód i emocji – na co naprawdę nie narzekam, bo wiem, że rutyna bywa bezpieczna – to noce mam niezwykle szalone .

Przywiozłam niedawno z domu rodziców zapodzianą przed dekadami tarczę szkolną z liceum. Młodsze pokolenie nie wie pewnie, o czym piszę i zapewne nie potrafi sobie wyobrazić, że kawałek materiału z haftowanym napisem „Liceum Ogólnokształcące” potrafił wywołać tyle emocji?

Który moment z dzieciństwa pamiętasz jako pierwszy? Kiedy w ogóle zaczyna się pamięć? Mam kilka takich obrazów, które widzę jako pierwsze, które przebijają się z mgły czasu przeszłego. Jeden to moment, gdy jadę w dziecięcym wózku przez kładkę nad Kaczawą i z nogi spada mi bucik wprost do rzeki. Mam wtedy może dwa lata. Niemożliwe, żebym to pamiętała? Źródła naukowe mówią, że pierwsze świadome wspomnienia zaczynają się w wieku 3-4 lat, choć niewykluczone, że wyjątkowo nawet w wieku półtora roku. Czyli wynika z tego, że albo jestem wśród tych nielicznych przypadków, albo sytuacji nie pamiętam, ale słysząc o niej w późniejszych latach, wydrukowałam to sobie w pamięci, zaadoptowałam, czyli uznałam za własne wspomnienie. Jest taki mechanizm i nazywa się fałszywymi wspomnieniami. Nawiasem pisząc, warto o tym poczytać, żeby uświadomić sobie, na jakie pułapki psychologiczne bywamy narażeni.

Jest w kalendarzu takie kuriozalne święto – Dzień Odpoczynku od Zszarganych Nerwów. Przypada właśnie na 28 października. Jak tę okazję świętować? Jak oddzielić swoje ciało od systemu nerwowego, by odpocząć od afektów i jednocześnie dalej żyć jako istota ludzka a nie android? Nie ma w ciele takiego przełącznika, którym można by było wcisnąć pauzę od denerwowania się, stresu, emocji w ogóle. W dystopiach były takie wizje, że człowiek, np. pod wpływem odpowiednio spreparowanej tabletki, wykluczy ze swego życia uczucia. Ale fabuły tych powieści zazwyczaj nie miały happy endu.

W moim albumie jest takie czarno-białe zdjęcie z dzieciństwa. Jestem na nim w golfie, do którego mam przypiętą broszkę z sową. Mam dwie kitki i kokardy. Golf ze zdjęcia był moim ulubionym, jak by to dziś powiedziano, outfitem, a może bardziej znaczącą jego częścią. Codziennie prany i suszony na kaloryferze lub pod ciepłem żelazka, był jak mundurek, bez którego przez wiele tygodni nie wyobrażałam sobie wyjścia z domu do szkoły. Jak autystyczne dziecko nerwowo reagowałam na propozycję zmiany tej części garderoby na cokolwiek innego. Mama załamywała ręce, ale w konsekwencji mojego uporu zaprzestała interwencji, wychodząc z założenia, że mi przejdzie. Przeszło. Ale niech rzuci we mnie kamieniem ten, kto nie ma swojej ulubionego ubrania i nie obnosi się z nim tak, jakby nic innego nie miał w szafie.

Kilka dni temu tenisistka Iga Świątek niezdrowo poruszyła swoich zagranicznych fanów, wyznając, że nie przepada za anglosaskimi fastfoodami i woli pospolity makaron z truskawkami. „A fuj!” – zakrzyknął Świat, którego kuchnia nie dopuszcza profanacji mącznych klusek, a szczególnie łączenia ich z owocami. To kulinarne faux pas porównano – o zgrozo – do pizzy z ananasem.